ကၽြန္ေတာ္က အခ်ိန္ေတြကုိလုၿပီးေတာ့ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ေလးကုိ ပုိၿပီးေတာ့ခင္တြယ္ေနမိတယ္ဗ်ာ
အမွန္ဆုိရင္ ဒီရဲ႕ blogger က ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိအလွမ္းကြာပါတယ္...အရင္က ဒီလုိ
ေရးဖုိ႔ကုိ စိတ္ေတာင္မကူးမိပါဘူး... computer ဆုိတာက က်ေနာ္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလးကုိေ၀းပါတယ္.
(က်ေနာ္ လုိ႔ပဲအလြယ္သုံးလုိက္ပါေတာ့မယ္) က်ေနာ္က ေက်ာင္းစာကုိေတာင္ အျဖစ္ရွိတဲ့ေကာင္မ
ဟုတ္ပါဘူး..ဒုတိယႏွစ္ကုိေလးႏွစ္ေလာက္က်ေနတာ..(ဟီး..ဟီး..ၾကြားေနတာ) အခုေတာင္ဘာလုပ္
ရမယ္မွန္းမသိပဲ ေယာင္လည္ေယာင္လည္နဲ႔ ဒီအလုပ္ကုိ ကုိင္မိတာ ဒါနဲ႔႔ပဲ မတတ္တစ္ေခါက္ေလးနဲ႔
ကုိယ့္ဟာကုိဖတ္ဖုိ႔သီးသန္႔ေလး ေလွ်ာက္ေရးေနတာ..မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီးေရာက္လာတဲ့သူေတြ
ကိုေတာ့အားနာပါတယ္..ေရာက္လာတဲ့သူေတြ(ျမန္မာျပည္ကလူေတြ) ေတာ့ ပုိက္ဆံကုန္ရတာမတန္
လုိက္တာဆုိၿပီး ခ်ီးက်ဴး ေထာပနာျပဳေတာ့မွာျမင္ေယာင္ပါေသးတယ္..က်ေနာကလည္းဒီလုိေလးလုိက္
ၿပီးလုပ္ေနရတာကို၀ါသနာပါလုိ႔ပါ..စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ဘာမွလည္းမတတ္..မတတ္တစ္ေခါက္နဲ႔ေလွ်ာက္လုပ္
တစ္ခုခုအျဖစ္ရွိသြားရင္ကုိ ေပ်ာ္လုိ႔..ငယ္ငယ္က က်ေနာ္တုိ႔နယ္ဘက္မွာကစားခဲ့တဲ့..ဓါးလားေပါက္ဆိန္လား
ဆုိတဲ့..ကစားနည္းကုိကစားေနရသလုိပဲ..အဲဒီကစားနည္းကလည္း..မ်က္စိကုိအ၀တ္စည္းၿပီးလုိက္ရုိက္ရတာ
ကုိး..စမ္းတစ္၀ါး၀ါးနဲ႔ေလွ်ာက္လုိက္ရတာေလ..အခုက်ေနာ္လည္းအဲလုိပဲ...စမ္းတစ္၀ါး၀ါးနဲ႔ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ
ဟုိလူ႕ေမး ဒီလူ႔ေမးနဲ႔ေပါ့...က်ေနာ့္အသက္ကလည္းမငယ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေျပာလုိ႔ရေနၿပီ..ဒါေပမယ့္ ပညာေရးမွာ
ေတာ့ သူငယ္တန္းအဆင့္ပဲရွိေသးတာပါ..ဦးက်ဥ္ေပြ႔လုိပဲ..တစ္ခုရတစ္ခု..တစ္လုံးရတစ္လုံး..နည္းနည္းခ်င္း
စုေနတာ..ေနာက္ဆုိျပည့္မယ္လုိ႔ေတာ့ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲဗ်ာ..ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘ၀ေလးဟာ
ပုိၿပီးျပည့္စုံ လာတယ္လုိ႔ခံစားမိတယ္..ခ်စ္သူအသစ္တစ္ေယာက္ေကာက္ေတြ႔လုိက္သလုိပါပဲ..ဘာမွမရွိတဲ့
ဘ၀ေလးဟာနည္းနည္းအဓၶိပၸါယ္ရွိလာတယ္....
ေအးညီ
